İSTANBUL

Geçmişin içinde anda yaşıyorum

Sadece kendin ol!

Created with Sketch.

Geçmişin içinde anda yaşıyorum

PAYLAŞ

Nisan ayının başlarındayız.. İlkbahar Mevsimi.. Dışarıda yağmur, arada sırada cama vurarak yağıyor.. Akşam gibi hava kararmış. Sanki sonbahardayız.. Mevsimler de değişti diyorum kendi kendime. Pencerenin önüne oturdum. Bahçedeki güllerin üzerine yağmur damlalarının düşüşünü seyrediyorum. Az ileride gri beyaz renkli tüyleriyle kocaman bir sarman yağmurdan bankın altına sığınmış. Ne de şirin sanki yağmuru izliyor.. Bir ara uzaklara dalmış geçmişi düşünüyorum. 

Bugün ne hikmetse çok duygusalım…Pişmanlıklarım, keşkelerim, iyikilerim hepsi bir bir gözümün önünde. Zaman ne çabuk geçti sanki hiç yaşamamış gibiyim. Ne kötü bir duygu yaşıyorsun fakat yaşamamış gibi hissediyorsun. Her şey boş, her şey yalan gerçekten. Genelde bunu birileri öldüğünde söyleriz. O zaman anlarız Dünya’nın yalan olduğunu.. Bir anda yağmur doluya döndü. Dolu taneleri çılgın gibi cama vuruyor. Çocukluğum geliyor aklıma. Ne güzeldi o günler mutlu çocuklardık. Belki her şeyimiz tam değildi ama olanla yetinmesini bilirdik. Şimdiki gibi alışveriş çılgınlığı yoktu. Marka diye tutturmazdık.. İnternet, bilgisayar, akıllı telefonlar yoktu o zamanlar. Teknoloji bizi  kuşatmadığı için eve hapsolmazdık. Sokağımızda çeşit çeşit oyunlar oynardık. Gece yarılarına kadar eve giresimiz gelmezdi. Yorulurduk da ondan sonra eve girerdik.  Gece huzurlu bir şekilde mışıl mışıl uyurduk.. Yakar top(Ortada sıçan), birdir bir , beş taş, sobe(Saklambaç), elim sende, tımbır tıp, körebe, Aç kapıyı bezirgan başı, isim şehir, ip atlama, istop, yağ satarım bal satarım oynadığımız bir sürü oyun.. Şimdiki çocuklar bilmez..

Yarış atı gibi değildik o zamanlar. Başarı için küçük rekabetler olsa da  büyük baskı yoktu üzerimizde.. Dershane, Özel ders bilmezdik. Yine de başarılı çocuklardık..

Arkadaşlarımızla çok güzel zamanlar geçirdik. Psikoloji, depresyon nedir bilmezdik…Mutlu çocuklardık vesselam.. 

Dolu hızını azalttı birden kesildi. Sakin, dingin bir hava oldu. Sadece kuşların sesi duyuluyor. Güneş o sıcacık parlamasıyla gökyüzünde. Bütün ihtişamıyla camdan yüzüme vurarak sıra bende der gibi. Pencereyi sonuna kadar açıp, temiz havayı içime çektim. Yağmur sonrası bu kokuyu çok seviyorum.. 

Kedicik bankın altından çıktı. Sanki titiz bir insan edasıyla patilerini narin narin basarak, arada silkeleyerek yavaş yavaş gözden kayboldu. Kediler yağmuru hiç sevmiyor. Yıkanmayı da hiç sevmezler. Sudan kaçarlar hep. Neden acaba? Bunu hep merak etmişimdir.. İçeriden seslenen annemin sesiyle irkildim. Beni çağırıyor. Ne istiyor bir bakayım.. ”Geliyorum Annecim’ 

Bütün düşüncelerim birden yok oldu ama olsun hatıralarımız, biz var oldukça hafızalarımızda hep yer edecek..

Sevgiyle kalın..

 

Yorum yapılmamış

Yorumlarınız için teşekkür ederim. En kısa zamanda cevaplayacağım.

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.